โอ๊ต... เด็กวัยรุ่นคนหนึ่งที่เติบโตมาจากครอบครัวที่สูญเสียพ่อและแม่ไปตั้งแต่วัยเด็ก อาศัยอยู่กับลุง ที่อายุเลยวัยเลข 6 ไปแล้ว แต่พยายามทำตัวให้ดูยังเป็นวัยรุ่นเพราะจะได้ไม่มีวัยที่ห่างไกลจากหลานของตนเอง เพื่อที่จะได้เป็นทั้งเพื่อนเล่น เพื่อนเรียน และเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง ในยามที่ทั้งสองรู้สึกว่าชีวิตนี้ขาดหายอะไรไปสักอย่าง ด้วยความรักที่ลุงมีต่อหลาน ลุงจึงพร่ำสอนเรื่องราวของการใช้ชีวิตต่างๆ เพราะไม่อยากให้หลานหลงไปติดยาเสพติด และสามารถประสบผลสำเร็จทางด้านการเรียน จะได้เป็นที่พึ่งของลุงยามแก่ชรา แต่ด้วยความรักและความห่วง คำสอนของลุงทำให้ โอ๊ตหนีออกจากบ้านไปเพราะอะไรบางอย่าง แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างทำให้โอ๊ตสำนึกได้เมื่อเจอกับคนแปลกหน้าที่รางรถไฟซึ่งห่างไกลจากบ้านไปหลายกิโลเมตร ที่ทำให้เขามีสติ และอยากจะ "กลับ" ไป แต่ทว่าคงสายเกินไปเสียแล้ว คติที่สอดแทรกไว้ในเรื่อง บางครั้งสิ่งที่มีคุณค่ามากที่สุดในชีวิต คือการได้ดูแลคนที่เรารัก แต่ทว่าจะมีสักกี่คนที่รับรู้และสัมผัสได้ถึงความห่วงใย หรือจะให้วันเวลามาพรากสิ่งเหล่านั้นจากไป เราถึงจะเห็นคุณค่าของความรักที่มีต่อใครสักคน - มนตรี  จีสันต์